ظهور طراحی به مثابه یک رسانه در هنر معاصر

موزه هنرهای مدرن نیویورک نمایشگاه مهمی از طراحی با عنوان قطب نما/پرگار در دست: بر گزیده هایی از کلکسیون طراحی معاصر بنیاد راتشیلد را از 22 آوریل تا 27 ژولای بر گزار می کند. (عنوان انگلیسی نمایشگاه Compass in Hand است که در ادامه خواهیم دید چرا این واژه که هم معنای قطب نما و هم معنای پرگار می دهد به کار برده شده است) این نمایشگاه با 300 اثر از 150 هنرمند، بزرگترین نمایشگاهی است که این موزه در زمینه ی طراحی برگزار کرده است.
آثار این نمایشگاه روش ها و مواد گوناگون، سبک های انتزاع هندسی، انتزاع رفتارنما، بازنمایی، فیگوراتیو، طراحی سیستم-مبنا و طراحی مفهومی را در بر می گیرد: آثاری از گذشته از لی بانتکو Lee Bontecou و جوزف بویز Joseph Beuys ، آثار می نی مالیستی و کانسپچوال از دن فلاوین Dan Flavin ، دانلد جاد Donald Judd ، هین داربوفن Hanne Darboven ، روایت گری با جزئیات از الیزابت پیتون Elizabeth Peyton ، و جان کورین John Currin ،کلاژ از املی فان وولفن Amelie von Wulffen ، مونا هاتوم Mona Hatoum ، لوسی مکینزی Lucy McKenzie و پاولینا الوسکا Paulina Olowska و اینستالیشن های بزرگ از نیت لاومن Nate Lowman و Ján Mančuška.
قطب نما/پرگار در دست در ادامه چند نمایشگاه مهمی است که ویژه ی طراحی در موزه هنرهای مدرن نیویورک برگزار شد. طراحی اکنون در سال 1976 و طراحی اکنون: هشت گزاره در 2002 دو نمایشگاهی بودند که هر دو به ارزشیابی معاصر از طراحی با تغییرات چشمگیری که در زمان ایجاد شده پرداختند و هر کدام بر دوره ای از ابداعات مهم طراحی تاکید کردند. نمایشگاه 1976 بر آثار مینی مالیستی، کانسپچوال و طراحی هایی که فرایند در آن اهمیت داشته را مورد توجه قرار داده و نمایشگاه 2002 بازگشت به روایت و فیگور است. این دو نمایشگاه تاثیر مستقیم و محسوسی بر گفت و گوها درباره ی طراحی گذاشته است. آقای راترمایر Rattemeyer سازمان دهنده ی نمایشگاه می گوید: این نمایشگاه بیش از هر چیزی زنده بودن طراحی در امروز و ظهور مجدد اهمیت این رسانه در هنر معاصر دو دهه گذشته را نشان می دهد و آثار اخیر در نمایشگاه رویکردی به کار بر روی کاغذ و با کاغذ به عنوان یک ماده، با تکنیک های اسمبلاژ که نقشی اصلی را به عهده گرفته است در معرض دید قرار می دهد. برای درک فعالیت های اخیر، خط سیر تاریخی مشخصی به کار گرفته شد: یکی از طریق آثار فیگوراتیو و دیگری از طریق آثار انتزاعی، مینی مال و کانسپچوال. نمایشگاه بر مبنای این دو خط سیر طراحی شده و هر خط سیر به صورت گاهشمار از دهه 1950 تا کنون را در بر می گیرد. گالری های اصلی بر مبنای دوره های زمانی، نهضت های هنری و مکان های جغرافیایی سامان داده شده و تازه ترین گرایش ها آثاری از کای آلتوف Kai Althoff ، پیتر دویگ Peter Doig ، مارسل زاما Marcel Dzama ، مارک گراتجان Mark Grotjahn ، چارلین فان هیل Charline von Heyl ، کریستین هالستد Christian Holstad ، رانی هورن Roni Horn ، جسپر جانز Jasper Johns ، نیک ماوس Nick Mauss ، پاول مک کارتی Paul McCarthy ، جنیفر پستور Jennifer Pastor ، کارا واکر Kara Walker و اندریا زیتل Andrea Zittel را دربر میگیرند.
برگزیده ای استثنایی از طراحی های مینی مال و کانسپچوال از دهه 1960 و 1970 از هنرمندانی منجمله جو بائر Jo Baer بریجیت رایلی Bridget Riley و فرد سندبک Fred Sandback و آثاری از هنرمندان مهم خودآموخته مانند هنری دارجر Henry Darger ، جیمز کسل James Castle و پرل بلاول Pearl Blauvelt بخش موضوعی از انتزاعی و فیگوراتیو را در برمی گیرد.
عنوان قطب نما/پرگار ارجاعی است به هدف نمایشگاه در کشف و بررسی جغرافیایی طراحی (قطب نما) و توجه به روش های خلق طراحی با توجه به یکی از ابزارهای آن (پرگار ).
این نمایشگاه به نقش همیشه متغیر طراحی، میان اسکیس و شیئ تمام شده می پردازد و طیف وسیعی از متریال، ازمواد طراحی گرفته تا رنگ های زنده ی نقاشی بر روی کاغذ، از تجربه گری هایی بر مبنای فرایندهای ابداعی و مواد گرفته تا کلاژ و کارهایی از آن خودسازی که از کار با دست دور می شوند را در بر می گیرد.
آثار بخش معاصر نمایشگاه، استراتژی های از آن خود سازی، نقل قول، کلاژ و مونتاژ را برجسته می کند. اسمبلاژ به موازات دیگر فرم های تولید هنری به عنوان عرصه ای از تجربه گری عمل می کند که در آن هنرمند می تواند با جهان خارج که به صورت فزاینده ای با واسطه شده است غلبه کند.
بازتولید فن آورانه و چرخه آزاد تصاویر شرایط کاری اساسی شده و برای بسیاری از هنرمندان، ورود به گفت و گو با جهان پیرامون، یعنی همسویی با سیل تصاویر و جریان جاری اطلاعات.
نمایشگاه، آثاری که نشانگر این تعریف گسترده از طراحی است را برجسته می سازد: آثاری از کلی واکرKelly Walker ، نیت لاومن و کریستین هالستد. نمایشگاه همچنین منتخبی تاثیرگزار از هنرمندانی که از پیشینیان نسل حاضر در کار با کلاژ و اسمبلاژ محسوب می شوند و در اواخر دهه 1970 و دهه 1980 فعال بودند را به نمایش می گذارد: ایسا گنزکن Isa Genzken ، ریچارد هاکینز Richard Hawkins ، مارتین کیپنبرگر Martin Kippenberger ، جف کونز Jeff Koons ، شری لواین Sherrie Levine ، پال مک کارتی, Paul McCarthy ، کدی نولند Cady Noland ، مارسل اودنباخ, Marcel Odenbach,، جک پیرسون Jack Pierson ، فرانتس وست Franz West و دیوید وجنارویتز David Wojnarowicz.
کلاژ و اسمبلاژ کاملا جایگزین فرم های سنتی تر طراحی نشده اند اما آن ها درک اینکه چه چیزی می تواند طراحی باشد را گسترش داده و به طرز چشمگیری مفهوم علامت گذاری، ساختن تصویر، دستخط و روال ایده پردازی را دگرگون کردند.

http://www.artdaily.org/index.asp?int_sec=11&int_new=30363