نقاشی های روی عکسِ گرهارد ریشتر

مرکز عکاسی ژنو Centre de la photographie Geneva نقاشی های بر روی عکس گرهارد ریشتر را به نمایش گذاشت.
این آثار جنبه ای از کار ریشتر را نشان می دهد که تا به حال تا حد زیادی ناشناخته بود و فقط تعداد معدودی از کلکسیونرها و گالری داران نزدیک به این هنرمند از آن آگاهی داشتند. ریشتر که یکی از مهمترین هنرمندان زمانه ماست به صورتی نظام مند از 1982 نقاشی بر روی عکس را آغاز کرده است. این نمایشگاه موجب می شود بیش از 1000 نقاشی بر روی عکس او به کاتالوگ رزونه ی (کتابی که همه ی آثار هنرمند را دربر دارد) این هنرمند راه یابند. مرکز عکاسی ژنو 330 نقاشی بر روی عکس وی را به نمایش می گذارد.
این وجه ناشناخته ریشتر، که به تازگی هفتاد و هفتمین سالگرد تولدش را جشن گرفته، شخص را به تعریف مجددی از آثارش می خواند. آثار وی تا به حال به دو دسته متمایز تقسیم می شدند: نقاشی فیگوراتیو که از عکس استفاده می شدند و آثار انتزاعی اش. اکنون با گروه دیگری روبروییم. ریشتر با قرار دادن رنگ بر روی عکس ها، با همه ی بیانگری های تصادفی و ناخواسته اش، وجه یگانه ی هر یک از این دو رسانه را تقویت می کند و عرصه ای از تنش با قدمت زوج نقاشی/عکاسی که تا اندازه ی زیادی هنر مدرن را تعریف کرده و مملو از پارادوکس است را می گشاید.

http://www.artdaily.org/index.asp?int_sec=2&int_new=29497

طراحی در مفهوم گسترده آن

طراحی در مفهوم گسترده آن

انستیتو هنری مینیاپولیس در نمایشگاه Expanded Drawings تفاسیر تازه ای از طراحی به وسیله چهار هنرمند مینه سوتا را نمایش می دهد.
نیک کانبر یکی از این هنرمندان مناظری را متشکل از لایه هایی از طراحی، چاپ های سنتی، عکس و آثار دیجیتالی خلق می کند که یک پانورامای رویا گونه را نشان می دهند. هنرمند دیگر سونیا پیترسون لایه هایی از بریده های کاغذ را به گونه ای مقابل هم قرار می دهد که بیننده با نزدیک شدن به اثر محو شدن تدریجی و جداشدن بخش هایی از آن را به صورت بصری احساس می کند.
میشل جانسون با استفاده از خوشنویسی سنتی و تکرار یک حرف، نقوش انتزاعی پیچیده ای خلق می کند که تهی از معناست [ شبیه سیاه مشق های ایرانی]. جک پاولیک از مجسمه های متحرک و صداهای روایی استفاده می کند. نوارهای فلزی نازک حرکت می کنند و نقوشی را به وجود می آورند که سایه هایشان بر دیوار گالری می رقصند.

http://www.artdaily.com/index.asp?int_sec=2&int_new=28670

زیباحقیقت Truth Beauty

جرج ایستمن هاوس نمایشگاه "زیباحقیقت: پیکتوریالیزم و عکس به مثابه هنر 1845-1945" را از فوریه تا می 2009 برگزار خواهد کرد. پیکتوریالیزم که در فارسی آن را به تصویرگرایی ترجمه کرده اند همزمان یک نهضت، یک فلسفه، یک زیبایی شناسی و یک سبک بود که محصول آن تعدادی از تماشایی ترین عکس های تاریخ عکاسی است. پیکتوریالیزم تلاش کرد تا عکاسی را به جایگاه هنری مانند نقاشی، طراحی و آبرنگ برساند. این گرایش در دوره ی خود از اواخر قرن 19 تا میانه ی قرن 20 تاثیر ویژه ای بر عکاسی مدرن گذاشت. 130 اثر از پیشاهنگان و اساتید مسلم این گرایش مانند آلوین لانگدن کابورن، ادوارد اشتایخن، آلفرد استیگلیتز، فردریک ایوانز و هالند دی در این نمایشگاه به نمایش در می آیند.

http://www.artdaily.com/index.asp?int_sec=2&int_new=28136

ظهور طراحی به مثابه یک رسانه در هنر معاصر

موزه هنرهای مدرن نیویورک نمایشگاه مهمی از طراحی با عنوان قطب نما/پرگار در دست: بر گزیده هایی از کلکسیون طراحی معاصر بنیاد راتشیلد را از 22 آوریل تا 27 ژولای بر گزار می کند. (عنوان انگلیسی نمایشگاه Compass in Hand است که در ادامه خواهیم دید چرا این واژه که هم معنای قطب نما و هم معنای پرگار می دهد به کار برده شده است) این نمایشگاه با 300 اثر از 150 هنرمند، بزرگترین نمایشگاهی است که این موزه در زمینه ی طراحی برگزار کرده است.
آثار این نمایشگاه روش ها و مواد گوناگون، سبک های انتزاع هندسی، انتزاع رفتارنما، بازنمایی، فیگوراتیو، طراحی سیستم-مبنا و طراحی مفهومی را در بر می گیرد: آثاری از گذشته از لی بانتکو Lee Bontecou و جوزف بویز Joseph Beuys ، آثار می نی مالیستی و کانسپچوال از دن فلاوین Dan Flavin ، دانلد جاد Donald Judd ، هین داربوفن Hanne Darboven ، روایت گری با جزئیات از الیزابت پیتون Elizabeth Peyton ، و جان کورین John Currin ،کلاژ از املی فان وولفن Amelie von Wulffen ، مونا هاتوم Mona Hatoum ، لوسی مکینزی Lucy McKenzie و پاولینا الوسکا Paulina Olowska و اینستالیشن های بزرگ از نیت لاومن Nate Lowman و Ján Mančuška.
قطب نما/پرگار در دست در ادامه چند نمایشگاه مهمی است که ویژه ی طراحی در موزه هنرهای مدرن نیویورک برگزار شد. طراحی اکنون در سال 1976 و طراحی اکنون: هشت گزاره در 2002 دو نمایشگاهی بودند که هر دو به ارزشیابی معاصر از طراحی با تغییرات چشمگیری که در زمان ایجاد شده پرداختند و هر کدام بر دوره ای از ابداعات مهم طراحی تاکید کردند. نمایشگاه 1976 بر آثار مینی مالیستی، کانسپچوال و طراحی هایی که فرایند در آن اهمیت داشته را مورد توجه قرار داده و نمایشگاه 2002 بازگشت به روایت و فیگور است. این دو نمایشگاه تاثیر مستقیم و محسوسی بر گفت و گوها درباره ی طراحی گذاشته است. آقای راترمایر Rattemeyer سازمان دهنده ی نمایشگاه می گوید: این نمایشگاه بیش از هر چیزی زنده بودن طراحی در امروز و ظهور مجدد اهمیت این رسانه در هنر معاصر دو دهه گذشته را نشان می دهد و آثار اخیر در نمایشگاه رویکردی به کار بر روی کاغذ و با کاغذ به عنوان یک ماده، با تکنیک های اسمبلاژ که نقشی اصلی را به عهده گرفته است در معرض دید قرار می دهد. برای درک فعالیت های اخیر، خط سیر تاریخی مشخصی به کار گرفته شد: یکی از طریق آثار فیگوراتیو و دیگری از طریق آثار انتزاعی، مینی مال و کانسپچوال. نمایشگاه بر مبنای این دو خط سیر طراحی شده و هر خط سیر به صورت گاهشمار از دهه 1950 تا کنون را در بر می گیرد. گالری های اصلی بر مبنای دوره های زمانی، نهضت های هنری و مکان های جغرافیایی سامان داده شده و تازه ترین گرایش ها آثاری از کای آلتوف Kai Althoff ، پیتر دویگ Peter Doig ، مارسل زاما Marcel Dzama ، مارک گراتجان Mark Grotjahn ، چارلین فان هیل Charline von Heyl ، کریستین هالستد Christian Holstad ، رانی هورن Roni Horn ، جسپر جانز Jasper Johns ، نیک ماوس Nick Mauss ، پاول مک کارتی Paul McCarthy ، جنیفر پستور Jennifer Pastor ، کارا واکر Kara Walker و اندریا زیتل Andrea Zittel را دربر میگیرند.
برگزیده ای استثنایی از طراحی های مینی مال و کانسپچوال از دهه 1960 و 1970 از هنرمندانی منجمله جو بائر Jo Baer بریجیت رایلی Bridget Riley و فرد سندبک Fred Sandback و آثاری از هنرمندان مهم خودآموخته مانند هنری دارجر Henry Darger ، جیمز کسل James Castle و پرل بلاول Pearl Blauvelt بخش موضوعی از انتزاعی و فیگوراتیو را در برمی گیرد.
عنوان قطب نما/پرگار ارجاعی است به هدف نمایشگاه در کشف و بررسی جغرافیایی طراحی (قطب نما) و توجه به روش های خلق طراحی با توجه به یکی از ابزارهای آن (پرگار ).
این نمایشگاه به نقش همیشه متغیر طراحی، میان اسکیس و شیئ تمام شده می پردازد و طیف وسیعی از متریال، ازمواد طراحی گرفته تا رنگ های زنده ی نقاشی بر روی کاغذ، از تجربه گری هایی بر مبنای فرایندهای ابداعی و مواد گرفته تا کلاژ و کارهایی از آن خودسازی که از کار با دست دور می شوند را در بر می گیرد.
آثار بخش معاصر نمایشگاه، استراتژی های از آن خود سازی، نقل قول، کلاژ و مونتاژ را برجسته می کند. اسمبلاژ به موازات دیگر فرم های تولید هنری به عنوان عرصه ای از تجربه گری عمل می کند که در آن هنرمند می تواند با جهان خارج که به صورت فزاینده ای با واسطه شده است غلبه کند.
بازتولید فن آورانه و چرخه آزاد تصاویر شرایط کاری اساسی شده و برای بسیاری از هنرمندان، ورود به گفت و گو با جهان پیرامون، یعنی همسویی با سیل تصاویر و جریان جاری اطلاعات.
نمایشگاه، آثاری که نشانگر این تعریف گسترده از طراحی است را برجسته می سازد: آثاری از کلی واکرKelly Walker ، نیت لاومن و کریستین هالستد. نمایشگاه همچنین منتخبی تاثیرگزار از هنرمندانی که از پیشینیان نسل حاضر در کار با کلاژ و اسمبلاژ محسوب می شوند و در اواخر دهه 1970 و دهه 1980 فعال بودند را به نمایش می گذارد: ایسا گنزکن Isa Genzken ، ریچارد هاکینز Richard Hawkins ، مارتین کیپنبرگر Martin Kippenberger ، جف کونز Jeff Koons ، شری لواین Sherrie Levine ، پال مک کارتی, Paul McCarthy ، کدی نولند Cady Noland ، مارسل اودنباخ, Marcel Odenbach,، جک پیرسون Jack Pierson ، فرانتس وست Franz West و دیوید وجنارویتز David Wojnarowicz.
کلاژ و اسمبلاژ کاملا جایگزین فرم های سنتی تر طراحی نشده اند اما آن ها درک اینکه چه چیزی می تواند طراحی باشد را گسترش داده و به طرز چشمگیری مفهوم علامت گذاری، ساختن تصویر، دستخط و روال ایده پردازی را دگرگون کردند.

http://www.artdaily.org/index.asp?int_sec=11&int_new=30363

موزه مجازی اروپا

در روز پنجشنبه 20 نوامبر موزه مجازی اروپا افتتاح شد. این پرتال دسترسی مجانی به بیش از دو میلیون کتاب، نقاشی، ویدئو و اسناد دیجیتالی را ممکن می کند. این برنامه بخشی از پروژه ی کتاب خانه ی دیجیتالی اروپاست که قرار است برای سال 2010 آماده شود. آدرس سایت http://www.europeana.eu/portal/ است . البته به خاطر ترافیک شدید بعد از اعلام خبر و کند شدن آن بنده هنوز موفق به دیدن بخش موزه ها، کتاب خانه ها و مجموعه های دیداری-شنیداری آن نشدم.

http://www.artdaily.com/index.asp?int_sec=2&int_new=27382

نمایشگاه طراحی نیکزاد عربشاهی و پریچهر طیبی گشایش 4خرداد تا دوشنبه 13 خرداد ساعت 9تا13 و 15 تا19 مکان : خیابان دکتر فاطمی جنب هتل لاله نگارخانه لاله.
تصویر ناب در هزارتوی ذهن مشوش شکل نمی گیرد ، تفکر ذهن و پالودن آن از ارجاعات مغشوش و پارازیت ، جاذبه ای ذهنی را سبب می شود که اتفاقات را بدل به امکانات می کند. این جا است که ذهن همگام با هستی فرآیندی را می آغازد که منجر به دیالکتیک برون و درون می شود.
تلاقی درون و برون ، همزمانی هستی و ذهن ، ایستادن در پهنه ای است که تصویر ناب اجازه امکان می یابد.
حضور عناصر بصری (دیداری) در جهان تصویر ناب ، حضوری به تمامی فیزیکال و عینی نمی تواند باشد. خط تنها یک کنش دست فیزیکی دست انسان نیست که تصویری به عینی را تصویر کند ، خط به امکانی بدل می شود در جهت تولید بافت و ریتم به مثابه زمینه ای سرشار از انزژی که محتصاتش را هستی و ذهن ترسیم کرده اند.
کشف توانایی های ذهن در جنب امکانات هستی برای خلق تصویری هر چه ناب تر هدفی است که چشم انداز مولفین آثار را نقش زده است.
تصدیق این مدعا منوط به همگامی هخاطب با فضایی است که اثر مقابل دیدگانش خلق کرده است.